آب عدسک

آب عدسک شبیه یک نفس گرم در دل زمستان‌های خشک فارس است؛ همان زمستان‌هایی که هوا تیز و بی‌رحم می‌شود و خانه‌ها دنبال یک گرمای ساده می‌گردند. عدس روی شعله‌ی آرام می‌جوشد و کم‌کم بوی پیازِ تفت‌خورده فضا را پر می‌کند؛ بویی که انگار از قدیم مانده، از روزهایی که غذا باید هم سیر می‌کرد و هم جان می‌داد. لیموعمانی ترشی ملایمی می‌پاشد روی مزه‌ی خاکی عدس و خوراک را بیدار می‌کند. این غذا، خوراک روزهای سرد خستگی‌ست؛ وقتی فقط دلت یک لقمه‌ی بی‌دردسر و آرام می‌خواهد!