آب ماشک

غروب که می‌رسید، روستا بوی دود هیزم می‌گرفت. مادر، پیاز را در قابلمه‌ی کوچک مسی ریخت؛ صدایش مثل باران ریز روی سقف گلی می‌نشست. ماش‌ها که داخل آب داغ ریخته شدند، آرام آرام ورم کردند؛ انگار داشتند از خواب بیدار می‌شدند. بیرون، باد سرد از میان درخت‌های خشک انار می‌گذشت، اما داخل اتاق بخار قابلمه هوا را نرم می‌کرد. وقتی لیموعمانی افتاد توی آش، بوی ترشِ آشنا بلند شد؛ همان بویی که همیشه می‌گفت «وقت جمع شدن دور سفره‌ست». آب ماشک که جا می‌افتاد، خانه هم آرام می‌شد.