آردبِریز

آردبِریز شبیه یک مشت گرماست که از دل زمستان‌های خشک فارس بلند می‌شود؛ آرد که روی حرارت ملایم تفت می‌خورد، بویش مثل خاک گرم‌شده زیر آفتاب ظهر یزد بالا می‌آید. وقتی روغن حیوانی آب می‌شود و خودش را میان دانه‌های آرد پخش می‌کند، عطرش اتاق را پر می‌کند؛ یک بوی شیرین و چرب که انگار از خاطره‌های قدیمی می‌آید. خرما که اضافه می‌شود، خوراک جان می‌گیرد؛ شیرینی‌اش نرم و طبیعی است، نه تیز و نه سنگین. آردبریز لقمه‌ای است که آرام آرام سیر می‌کند؛ یک انرژی کوچک و فوری برای هر فصل و هر حال.