چَنگِمال

عصرهای زمستان، در خانه‌های کاه‌گلی بوی خرمای داغ از تابه بلند می‌شود؛ خرمایی که در روغن حیوانی آرام نرم می‌شود و برق قهوه‌ای‌اش زیر نور کم‌رنگ آفتاب می‌درخشد. میان این گرما، خرده‌نان‌های خشک روی خرمای داغ می‌ریزند و با هر هم‌زدن، بافت خوراک تغییر می‌کند؛ نان‌ها کم‌کم روغن و شیرینی خرما را می‌نوشند و تبدیل می‌شوند به خمیری گرم که زیر انگشتان جان می‌گیرد. و درنهایت، طعم هل، دارچین و گردو که کم‌کم در دل خمیر شیرین گم می‌شود. چنگمال همیشه همین‌طور شکل می‌گیرد؛ ساده، مقوی و پر از گرما.