کَل‌جوش

گاهی وسط روز، وقتی باد گرم از جنوب می‌وزد و سایه‌ها کوتاه‌اند، بوی پیاز داغی که آرام طلایی می‌شود، خانه را پر می‌کند؛ بویی که آدم را می‌برد به آشپزخانه‌های قدیمی فارس، جایی که کَل‌جوش همیشه یک جور دلگرمی بی‌تکلف بوده. ماستِ محلی را که آرام‌آرام با آب داغ آشتی می‌دهند، انگار دارند یک راز خانوادگی را زنده نگه می‌دارند. همین لطافت است که کَل‌جوش را از هر غذای دیگری جدا می‌کند... غذایی که باید داغ باشد، اما هرگز نجوشد! در شیراز و کازرون، این کاسه‌ی ساده کنار نان تلیت‌شده، همیشه یک جور صمیمیت روستایی داشته؛ چیزی که نه زمان می‌شناسد، نه فصل. فقط گرما دارد و در دل می‌نشیند.