للَِک شیره

صبح‌های سرد روستا، وقتی هوا هنوز بوی خاک نم‌خورده می‌دهد، قابلمه‌ی للک روی شعله‌ی آرام می‌جوشد. دانه‌های گندم نیم‌کوب کم‌کم می‌شکفند و بخار شیرین‌شان چادر یا خانه را گرم می‌کند. شیره‌ی انگور، آرام اضافه می‌شود و رنگ غذا یک‌باره تیره و براق می‌شود، انگار آفتاب زمستان افتاده باشد وسط قابلمه. کمی روغن حیوانی که روی سطح می‌نشیند، للک را تبدیل می‌کند به خوراکی مقوی برای روزهای سخت. در شیراز، این صبحانه‌ی ساده همیشه یک جور دل‌گرمی بوده است... شیرین، گرم و بی‌تکلف!