پَس

در ظهرهای داغ یزد، وقتی سایه‌ها کوتاه‌اند و کوچه‌ها ساکت، زن‌ها خرما را روی حرارت ملایم نرم می‌کنند؛ بویی گرم و شیرین در خانه می‌پیچد. توت خشک و گردو که اضافه می‌شود، صدا و بافت خوراک تغییر می‌کند؛ انگار کویر خودش را جمع کرده باشد در یک لقمهٔ کوچک. مواد را که با دست ورز می‌دهند، گرمایشان هنوز مانده. «پَس» همیشه همین‌طور شکل می‌گیرد؛ ساده، مقوی و مناسب روزهایی که کار زیاد است و وقت کم. لقمه‌ای گرم و شیرین که با کنجد کامل می‌شود و خستگی را از تن می‌گیرد.