تافتِه

تافته شبیه یک غروب زمستانی‌ست که ناگهان با بوی آردِ تفت‌خورده روشن می‌شود. آرد که روی حرارت ملایم می‌چرخد، بویش مثل خاک گرم‌شده‌ی بعد از باران بلند می‌شود؛ بعد هل و دارچین و زنجبیل می‌ریزند وسط ماجرا و هوا پر می‌شود از عطر شیرین و تند ادویه‌ها. وقتی روغن حیوانی آرام در آرد حل می‌شود، خوراک جان می‌گیرد؛ نرم، روان و گرم. شربت شیرین که جذبش می‌شود، تافته تبدیل می‌شود به یک لقمه‌ی کوچکِ انرژی؛ چیزی که هم دل را آرام می‌کند، هم تن را گرم نگه می‌دارد؛ ساده، روستایی و خوش‌عطر.