توله ماست

توله‌ماست از آن پیش‌غذاهایی است که با اولین قل‌قلِ آرام روی شعله، بوی سیر و سبزیِ خیس‌خورده‌اش تو را می‌برد به عصرهای سرد روستاهای فارس؛ همان وقت‌هایی که دامداران برای گرم‌کردن تن و دل، توله را چند دقیقه می‌جوشاندند تا رنگش تیره شود و خامی‌اش برود. بعد که قابلمه از تب می‌افتاد، ماست محلی را آرام با آن قاطی می‌کردند؛ ترکیبی ساده که در شب‌های طولانی زمستان، کنار سفره‌های بی‌تکلف شیرازی جا می‌افتاد. امروز هم همین سادگیِ قدیمی، یک پیش‌غذای سبک و آرام برای همهٔ فصل‌هاست؛ طعمی متعادل که مثل نسیمی خنک روی زبان می‌نشیند.