ویتامین های مفید برای آلودگی هوا چیست
۱۴۰۴/۱۱/۳۰
مجله حستازگی
بهترین راهحل برای درمان پرخوری عصبی
مطالعه '10
۱۴۰۳/۱۰/۱۳
1014
پرخوری عصبی یا بولیمیا یک اختلال جدی در غذاخوردن است. افراد مبتلا به بولیمیا روی غذاخوردن خود کنترل ندارند به این معنی که این افراد بهیکباره مقدار زیادی غذا میخورند. غذاخوردن آنها معمولاً در خفا اتفاق میافتد و آنها اغلب بابتش احساس گناه و شرم کرده، سپس سعی میکنند به روشی ناسالم مانند استفراغ یا استفاده نادرست از ملینها از شر غذا و کالری دریافتی اضافی خلاص شوند. در این مقاله از وبسایت حستازگی به بررسی اختلال پرخوری عصبی، علت ابتلا به آن، عوارض این اختلال و چگونگی تشخیص و درمان آن میپردازیم.
پرخوری عصبی چیست
پرخوری عصبی در واقع اختلال روانشناختی در غذاخوردن است که در آن دورههایی از پرخوری (خوردن مقدار زیادی غذا در یک وعده) و به دنبال آن مراحلی برای جبران پرخوری وجود دارد که بهعنوان پاکسازی شناخته میشود. در طول پرخوری، فرد مبتلا احساس میکند کنترلی روی غذاخوردن خود ندارد و ممکن است احساس شرمندگی یا خجالت کند. پس از آن، سعی میکند با انجام کارهایی مانند موارد زیر از شر کالری دریافتی اضافی خلاص شود:
- استفراغ خودخواسته
- غذانخوردن برای مدتی معین
- استفاده از داروهایی مانند ملینها که باعث میشوند غذا سریعتر در سیستم گوارش حرکت کند، یا داروهای ادرارآور که باعث دفع آب بدن میشوند.
- ورزشکردن افراطی
علت پرخوری عصبی چیست
علت دقیق پرخوری عصبی شناختهشده نیست؛ اما تحقیقات نشان میدهند که ترکیبی از ویژگیهای شخصیتی خاص، احساسات و الگوهای تفکر در ایجاد این اختلال تأثیر دارند. به نظر میرسد مغز افراد مبتلا به اختلالات غذاخوردن متفاوت است و بر نحوه درک سیگنالهای دریافتی آنها از بدنشان تأثیر میگذارد. تأثیرات اجتماعی و محیطی مانند نحوه بزرگشدن و استانداردهای کلیشهای مرتبط با زیبایی نیز در این خصوص نقش دارند. عوامل دیگری که در ابتلا به اختلال غذاخوردن نقش دارند عبارتاند از
-
ژنتیک
این واقعیت که پرخوری عصبی در بعضی خانوادهها رخ میدهد نشان میدهد که ممکن است خطر ابتلا به این اختلال ارثی باشد. داشتن سابقه خانوادگی مربوط به مشکلات غذاخوردن و کنترل وزن میتواند خطر ابتلا به اختلالات غذاخوردن را افزایش دهد. افرادی که دارای اقوام درجهیک، خواهر و برادر، والدین یا فرزندان مبتلا به اختلال غذاخوردن هستند، ممکن است بیشتر به این اختلال مبتلا شوند.
-
افسردگی و اختلالات اضطرابی
سلامت روان و مشکلات عاطفی، مانند افسردگی، ارتباط نزدیکی با ابتلا به اختلالات غذاخوردن دارند. افراد مبتلا به پرخوری عصبی، بهخصوص اگر در مورد وزن یا اندامشان مورد آزار و اذیت قرار گیرند، ممکن است نسبت به خود احساس بدی داشته باشند.
-
اختلالات مصرف مواد مخدر
-
استرس
-
رژیمگرفتن مکرر
افرادی که دائماً رژیم غذایی دارند بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات غذاخوردن هستند. بسیاری از افراد مبتلا به بولیمیا بعد از پرخوری کالری دریافتی خود را بهشدت محدود میکنند. این وضعیت ممکن است باعث شود که آنها دوباره پرخوری کنند و سپس به دنبال آن پاکسازی داشته باشند.
ضربات روحی و تروما
وقایع ناراحتکننده و عواملی که باعث ناراحتی عاطفی میشوند، مانند بدرفتاری در کودکی نیز ممکن است در ابتلای افراد به این اختلال نقش داشته باشد
پرخوری عصبی چه عوارض و خطراتی دارد
پرخوری عصبی ممکن است باعث بسیاری از عوارض جدی و خطرناک شود، ازجمله فرد مبتلا ممکن است:
- خود را شایسته نداند و احساس ناامیدی یا حتی خودکشی کند.
- در همراهی با دیگران مشکل داشته باشد و ازنظر اجتماعی منزوی شود.
- تغذیه نامناسب داشته باشد.
- بهاندازه کافی مایعات ننوشد که این امر میتواند منجر به مشکلات جدی پزشکی مانند نارسایی کلیه شود.
کمآبی بدن به دلیل ازدستدادن مایعات در اثر استفراغ یا سایر روشهای پاکسازی میتواند باعث بیتعادلی برخی مواد معدنی به نام الکترولیتها ازجمله کلسیم و پتاسیم در بدن شود. سطح پایین پتاسیم یا سدیم میتواند باعث ایجاد مشکلات قلبی یا کلیوی شود. همچنین سطوح غیرطبیعی الکترولیت و افت سطح قند خون نیز میتواند باعث تشنج شود.
- دچار مشکلات قلبی، مانند ضربان قلب نامنظم یا نارسایی قلبی شود.
- دچار پوسیدگی شدید دندان و بیماری لثه شود.
- دچار آمنوره (قطع خونریزی قاعدگی) یا قاعدگی نامنظم شود.
- دچار مشکلات گوارشی، ازجمله پارگی مری، یا سوراخشدن معده یا روده کوچک شود. همچنین ممکن است پرولاپس رکتوم (افتادگی راستروده) که باعث خارجشدن بخشی از روده از مقعد میشود در فرد مبتلا ایجاد شود. علاوه بر این استفراغ مکرر اندازه غدد سازنده بزاق را افزایش میدهد و باعث میشود صورت و فک متورم به نظر برسند. اضافه بر این استفاده بیش از حد از داروهای ملین میتواند باعث یبوست فرد شود.
- دچار اضطراب، افسردگی، اختلال شخصیت یا اختلال دوقطبی و سوءمصرف الکل یا مواد مخدر، خودآزاری و افکار خودکشی شود یا حتی اقدام به خودکشی کند.
از کجا بفهمیم که اشتهای ما عصبی است یا واقعی
برای تشخیص پرخوری عصبی، فرد باید حداقل یکبار در هفته و به مدت ۳ ماه متوالی دورههای پرخوری و پاکسازی داشته باشد. بولیمیا در اواخر دوران کودکی یا اوایل بزرگسالی شروع میشود. افراد مبتلا به این اختلال میتوانند هر سایزی داشته باشند، اما عزتنفس آنها تحتتأثیر تصور آنها از اندامشان است. افراد مبتلا به بولیمیا ممکن است از افزایش وزن بترسند، بخواهند وزن خود را کاهش دهند یا از اندازه بدن خود بسیار ناراضی باشند.
اگر پزشک شما گمان برد که ممکن است پرخوری عصبی داشته باشید، احتمالاً از شما در مورد عادات غذاییتان، کاهش وزن یا افزایش وزنتان و اینکه آیا علائم فیزیکی دارید سؤال میکند. پزشک همچنین ممکن است:
- شما را یک معاینه فیزیکی کامل کند.
- دستور انجام آزمایش خون و ادرار دهد.
- دستور انجام نوار قلب یا اکوکاردیوگرام دهد تا ببینید آیا مشکلات قلبی ناشی از پرخوری عصبی دارید یا خیر.
- شما را ملزم به انجام یک معاینه روانشناسی کند که شامل سؤالاتی در مورد تصور شما از بدنتان باشد.
- همچنین ممکن است لازم باشد آزمایشهای دیگری برای رد علل پزشکی کاهش یا افزایش وزن انجام دهد.
علائم پرخوری عصبی چیست
علائم اصلی پرخوری عصبی، دورههای پرخوری و به دنبال آن پاکسازی است. افراد مبتلا به بولیمیا ممکن است از روشهای مختلفی برای پاکسازی استفاده کنند. شدت بولیمیا به تعداد دفعات پاکسازی در هفته و مشکلات ناشی از انجام آن بستگی دارد و میتواند منجر به بروز بسیاری از مشکلات شود ازجمله،
- مشکلات دندان
- گلودرد
- تورم غدد گردن و صورت
- سوزش سر دل، سوءهاضمه، یبوست یا اسهال
- پریودهای نامنظم
- ضعف یا خستگی
- سرگیجه یا غش
- احساس سرمای دائمی
- مشکلات خواب
- پوست خشک و همچنین ناخنهای خشک و شکننده
- افسردگی یا نوسانات خلقی
فرد مبتلا به بولیمیا معمولاً پرخوری میکند و در خفا اعمالی برای پاکسازی انجام میدهد. برخلاف افراد مبتلا به بیاشتهایی، این افراد ممکن است چندان کاهش وزن نداشته باشند. بااینحال، نشانههایی در رفتار این افراد وجود دارد که ممکن است نشاندهنده وجود این اختلال در آنها باشد. این نشانهها عبارتاند از:
- احتکار یا سرقت مواد غذایی
- داشتن آدابورسوم در غذاخوردن، مانند جویدن بیش از حد غذا یا فقط خوردن برخی غذاها
- نادیدهگرفتن وعدههای غذایی یا خوردن غذای کم در وعدههای غذایی
- داشتن چشمهای پرخون و قرمز
- وجود خراش روی بند انگشتان یا پشتدستها (به دلیل استفراغهای خودخواسته)
- افزایش و کاهش وزن مداوم
- دستشویی رفتن مکرر بعد از صرف غذا
- ورزش بیش از حد
- مشغولیت ذهنی در مورد وزن بدن
- نوشیدن مقدار زیادی آب یا نوشیدنیهای بدون کالری
- استفاده مداوم از نعناع، آدامس یا دهانشویه
- تغییر عادات معاشرتی، مانند اجتناب از دوستان یا انجامندادن فعالیتهای معمول
- زندگی همراه با استرس افزایش وزن و تلاش برای کاهش وزن به روشهای ناسالم
- خوردن مکرر مقدار زیادی غذا در یک وعده
- نداشتن کنترل در غذاخوردن
- استفراغ عمدی یا ورزش شدید بعد از پرخوری
- استفاده از داروهایی که باعث دفع ادرار میشوند، مانند قرصهای دفع آب یا دیورتیکها یا ملینها یا تنقیه
- روزهگرفتن، محدودکردن کالری یا نخوردن برخی وعدههای غذایی
- استفاده از مکملهای غذایی یا محصولات گیاهی برای کاهش وزن
- ناراضیبودن از شکل بدن و وزن
- داشتن نوسانات خلقی شدید
بهترین راهکار برای درمان پرخوری عصبی چیست
افراد مبتلا به بولیمیا میتوانند هر وزنی داشته باشند. در واقع، آنها میتوانند وزن متعادل یا حتی اضافهوزن داشته باشند. به همین دلیل است که نمیتوانید فقط با نگاهکردن به سایز یک فرد تشخیص دهید که آیا آن شخص به بولیمیا مبتلا است یا خیر. اگر فکر میکنید یکی از نزدیکان شما ممکن است علائم بولیمیا داشته باشد، با آن شخص صریح و صادقانه در مورد نگرانی خود صحبت کنید. شما نمیتوانید کسی را مجبور به دریافت کمک کنید، اما میتوانید او را تشویق و حمایت کنید. همچنین میتوانید به او در یافتن یک متخصص روانپزشک یا روانشناس کمک کنید، یکوقت ویزیت بگیرید و حتی پیشنهاد دهید که در جلسه ویزیت با او همراه باشید.
هنگامیکه فردی مبتلا به پرخوری عصبی است، ممکن است به یک یا چند نوع درمان نیاز داشته باشد. درمان شامل رویکرد تیمی است که فرد، خانواده او، پزشک، روانشناس و یک متخصص تغذیه را دخیل میکند. در اینجا نگاهی داریم به گزینههای درمان بولیمیا.
-
گفتاردرمانی
گفتاردرمانی که با عنوان رواندرمانی نیز شناخته میشود، شامل صحبت با یک روانشناس در مورد پرخوری عصبی و مسائل مربوط به آن است. تحقیقات نشان میدهد که این نوع گفتاردرمانی میتواند علائم پرخوری عصبی را کاهش دهد. درمان شناختیرفتاری برای کمک به نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به بولیمیا، الگوهای غذایی سالم ایجاد کرده و باورها و رفتارهای ناسالم و منفی را با باورها و رفتارهای مثبت جایگزین میکند. این نوع درمان مبتنی بر خانواده، به والدین کودکان و نوجوانان مبتلا به پرخوری عصبی کمک میکند تا در مورد رفتارهای غذایی ناسالم فرزندشان اقدامات درستی داشته باشند و به فرزندشان کمک کنند تا دوباره کنترل خود را بر غذایی که میخورد به دست آورد.
-
داروها
داروهای ضدافسردگی خاص ممکن است علائم بولیمیا را کاهش دهند. تنها داروی ضدافسردگی که سازمان غذا و داروی ایالات متحده به طور خاص مصرف آن را برای درمان پرخوری عصبی تأیید کرده است فلوکستین (پروزاک) است. این دارو که مهارکننده باز جذب سروتونین است، ممکن است حتی اگر فرد افسرده نباشد، به کاهش علائم بولیمیا کمک کند. این دارو اگر همزمان با گفتاردرمانی استفاده شود، بیشتر تأثیر دارد.
-
آموزش تغذیه
متخصصان تغذیه میتوانند با آموزشهای ویژه به درمان اختلالات غذاخوردن کمک کنند. آنها میتوانند نوعی برنامه غذایی طراحی کنند تا به فرد کمک کند غذاهای سالمتری مصرف کرده و احساس گرسنگی زیاد یا ولع بیش از حد خود را کنترل کند. غذاخوردن منظم و محدودنکردن مقدار یا نوع غذایی که فرد میخورد در غلبه بر پرخوری عصبی اهمیت دارد.
-
بستریشدن در بیمارستان
معمولاً پرخوری عصبی را میتوان خارج از بیمارستان درمان کرد؛ اما اگر علائم شدید باشد و عوارض جدی ایجاد شود، ممکن است به درمان در بیمارستان نیاز باشد.
جمعبندی: پرخوری عصبی و تبعات آن
پرخوری عصبی نوعی اختلال غذاخوردن است که با خوردن مقدار زیاد غذا در مدتزمان کوتاه و به دنبال آن رفتارهایی پاکسازی تعریف میشود. اگرچه برخی از عوامل خطر برای ابتلا به پرخوری عصبی شناختهشده است، هیچ دلیل مشخصی برای ابتلا به این اختلال وجود ندارد و امکان بروز آن در همه افراد وجود دارد. این اختلال یک بیماری پیچیده است که بر نحوه عملکرد مغز و نحوه تصمیمگیری فرد تأثیر میگذارد. در واقع اگر فردی به پرخوری عصبی مبتلا باشد، احتمالاً به طور دائم و حتی زمانی که میخواهد به موضوعات دیگر فکر کند، نگران وزن و شکل بدن خود است و ممکن است خود را بهدلیل آنچه بهعنوان نقص ظاهری یا ضعف شخصیت خود میداند، قضاوت کند.
درمان سریع این اختلال نهتنها ممکن است کیفیت زندگی فرد را بهبود بخشد، بلکه ممکن است به پیشگیری از عوارض خطرناک آن نیز کمک کند. اگرچه اکثر افراد مبتلا به پرخوری عصبی بهبود مییابند، علائم بولیمیا به طور کامل از بین نمیرود. دورههای پرخوری و پاکسازی ممکن است در طول سالها بیایند و بروند. بهعنوانمثال، برخی از افراد ممکن است زمانی که تحت استرس زیادی هستند، پرخوری و پاکسازی متناوب داشته باشند. بااینحال، یادگیری راهکارهای مؤثر برای مقابله با بیماری و مدیریت استرس میتواند به جلوگیری از بازگشت اختلال غذاخوردن کمک کند. در واقع درمان مؤثر میتواند به فرد کمک کند احساس بهتری نسبت به خودش داشته باشد و سالمتر غذا بخورد، بهاینترتیب از بروز عوارض جدی در فرد پیشگیری میشود.
