آیا کربوهیدرات ها چاق کننده هستند؟
۱۴۰۴/۶/۱۷

مطالعه '8
۱۴۰۳/۱۲/۲
246
الکترولیتها مواد معدنی موجود در خون و سایر مایعات بدن هستند که بار الکتریکی دارند. الکترولیتها از راههای مختلف بر عملکرد بدن تأثیر میگذارند. ازجمله مواردی که الکترولیتها بر آنها تأثیرگذارند میتوان به تنظیم مقدار آب موجود در بدن، اسیدیته خون و عملکرد اعصاب و ماهیچهها اشاره کرد.
در این مقاله از وبسایت حستازگی به شناخت الکترولیتها، فواید آنها برای بدن، مواد غذایی حاوی الکترولیتها، مقدار موردنیاز روزانه هرکدام از الکترولیتها و علائم بیتعادلی الکترولیتها در بدن میپردازیم.
الکترولیت اصطلاحی است که برای نامیدن ذرات حامل بار الکتریکی مثبت یا منفی بهکار میرود. در تغذیه، این اصطلاح به مواد معدنی ضروری موجود در خون، عرق و ادرار اطلاق میشود. وقتی این مواد معدنی طی فرایندهای متابولیک در مایعی حل میشوند، الکترولیتها یا یونهای مثبت یا منفی را تشکیل میدهند.
الکترولیتها برای انجام فرایندهای حیاتی بدن ازجمله هدایت تکانههای عصبی، انقباض ماهیچهها، آبرسانی و تنظیم سطح pH خون بسیار اهمیت دارند. الکترولیتها برای حفظ سلامت بدن باید بهاندازه کافی از طریق مواد غذایی دریافت شوند.
الکترولیتهای موجود در بدن عبارتاند از سدیم، پتاسیم، کلرید، کلسیم، منیزیم، فسفات و بیکربنات. این الکترولیتها باید در حد تعادل در بدن موجود باشند. سطح بالا یا پایین آنها عملکرد طبیعی بدن را مختل میکند و میتواند منجر به عوارض شدید یا حتی مرگ شود. در ادامه به بررسی هرکدام از این الکترولیتها میپردازیم.
سدیم یکی از الکترولیتهای ضروری در مایع خارج سلولی است. وظیفه سدیم حفظ حجم مایع خارج سلولی و تنظیم پتانسیل غشایی سلولها است. سدیم همراه با پتاسیم بهعنوان بخشی از فرایند انتقال فعال در غشای سلولی مبادله میشود. تنظیم سدیم در کلیهها انجام میشود.
در میان اختلالات الکترولیتی، کاهش سدیم خون یا هیپوناترمی شایعترین است. هیپوناترمی تظاهرات عصبی دارد و باعث علائمی مانند سردرد، گیجی، حالت تهوع و هذیان در فرد میشود. افزایش سطح سدیم خون یا هیپرناترمی علائمی از قبیل تنفس تند یا تاکیپنه، مشکل خواب و بیقراری ایجاد میکند.
پتاسیم عمدتاً یونی درونسلولی است. اختلال سطح پتاسیم خون ممکن است منجر به آریتمی قلبی شود. کاهش پتاسیم خون یا هیپوکالمی زمانی رخ میدهد که سطح پتاسیم سرم کمتر از ۳٫۶ میلیمول در لیتر باشد.
از ویژگیهای هیپوکالمی میتوان به ضعف، خستگی و انقباض عضلانی اشاره کرد. افزایش سطح پتاسیم خون یا هیپرکالمی زمانی رخ میدهد که سطح سرمی پتاسیم بالای ۵٫۵ میلیمول در لیتر باشد که میتواند منجر به آریتمی شود. گرفتگی عضلانی، ضعف عضلانی، آسیب عضلات اسکلتی یا رابدومیولیز و تخریب بافت عضلانی یا میوگلوبینوری ممکن است نشانه هیپرکالمی باشند.
کلسیم نقش فیزیولوژیکی مهمی در بدن دارد؛ زیرا در شکلگیری استخوان، انقباض ماهیچهها، انتقال تکانههای عصبی، لختهشدن خون و ترشح هورمونها نقش دارد. رژیم غذایی منبع اصلی دریافت کلسیم موردنیاز بدن است.
جذب کلسیم در روده توسط فرم فعال هورمونی ویتامین D که ۱۲۵-دی هیدروکسی ویتامین D۳ است، کنترل میشود. کاهش کلسیم خون یا هیپوکلسمی در شرایطی همچون کمبود ویتامین D یا کمکاری پاراتیروئید روی میدهد؛ حالآنکه افزایش کلسیم خون یا هیپرکلسمی در پرکاری غده پاراتیروئید یا هیپرپاراتیروئیدیسم مشاهده میشود.
 (1).jpg)
کلیهها عمدتاً غلظت بیکربنات را تنظیم کرده و تعادل اسید و باز را در بدن حفظ میکنند. اسهال معمولاً منجر به کاهش بیکربنات و باعث عدم تعادل اسید و باز در بدن میشود. بسیاری از اختلالات مرتبط با کلیه میتوانند منجر به متابولیسم نامتعادل بیکربنات و در نتیجه افزایش بیکربنات در بدن شوند.
منیزیم یک کاتیون درونسلولی است که در فرایند تولید انرژی (ATP)، عملکرد مناسب ماهیچهها، عملکرد عصبی و آزادسازی انتقالدهندههای عصبی نقش دارد. کاهش منیزیم خون یا هیپومنیزیمی زمانی رخ میدهد که سطح سرمی منیزیم کمتر از ۱٫۴۶ میلیگرم در دسیلیتر باشد. مصرف زیاد الکل، ابتلا به بیماریهای گوارشی و نارسایی کلیه ممکن است منجر به هیپومنیزیمی شود که معمولاً با اختلال ضربان قلب، ظاهر میشود. هیپومنیزیمی ممکن است در اثر استفاده از برخی داروها مانند امپرازول نیز ایجاد شود.
کلرید آنیونی است که عمدتاً در مایع خارج سلولی یافت میشود. کلیهها عمدتاً سطح کلرید سرم را تنظیم میکنند. افزایش کلرید سرم یا هیپرکلرمی میتواند بهدلیل ازدستدادن بیکربنات از دستگاه گوارش رخ دهد؛ حالآنکه کاهش کلرید خون یا هیپوکلرمی در آسیبهای گوارشی مانند استفراغ یا نارسایی احتقانی قلب روی میدهد.
فسفر کاتیون موجود در مایع خارج سلولی است. 85 درصد از کل فسفر بدن در استخوانها و دندانهاست؛ بافت نرم حاوی ۱۵ درصد باقیمانده است. فسفات نقش مهمی در مسیرهای متابولیک دارد و عدم تعادل فسفات بیشتر بهدلیل یکی از این سه مورد است؛ اختلال در دریافت رژیم غذایی، اختلالات گوارشی و اختلال در دفع کلیوی.
الکترولیتها برای حفظ سلامت بدن نقش مهمی دارند که در ادامه به آنها میپردازیم:
مغز سیگنالهای الکتریکی را از طریق سلولهای عصبی ارسال میکند تا با سلولهای سراسر بدن ارتباط برقرار کند. این سیگنالها تکانههای عصبی نامیده میشوند و با تغییر بار الکتریکی غشای سلولهای عصبی تولید میشوند.
تغییر بار الکتریکی این سلولها بهدلیل حرکت الکترولیت سدیم در سراسر غشای سلول عصبی رخ میدهد. هنگامی که این اتفاق میافتد، یک واکنش زنجیرهای ایجاد میشود و یونهای سدیم بیشتری را در طول آکسون سلول عصبی حرکت میدهد.
الکترولیت کلسیم برای انقباض عضلانی موردنیاز است و باعث میشود فیبرهای عضلانی بلغزند و با کوتاهشدن و انقباض عضله، روی یکدیگر حرکت کنند. منیزیم نیز در این فرایند موردنیاز است و باعث میشود فیبرهای عضلانی بتوانند دوباره به حالت قبل بازگردند و عضلات پس از انقباض شل شوند.

آب باید در مقدار مناسب هم در داخل و هم در خارج از سلولهای بدن موجود باشد. الکترولیتها، بهویژه سدیم، از طریق اسمز به حفظ تعادل مایعات در بدن کمک میکنند. اسمز فرایندی است که در آن آب از طریق دیواره غشای سلولی از محلول رقیق (محلول دارای آب بیشتر و الکترولیت کمتر) به سمت محلول غلیظتر (محلول دارای آب کمتر و الکترولیت بیشتر) حرکت میکند. این فرایند از پُرشدن یا چروکشدن بیشازحد سلولها بهدلیل پُرآبی یا کمآبی، جلوگیری میکند.
برای سالمماندن، بدن باید PH داخلی خود را تنظیم کند. pH میزان اسیدی یا قلیاییبودن یک محلول است. pH بدن، توسط بافرهای شیمیایی یا اسیدها و بازهای ضعیف تنظیم میشود؛ بهعنوانمثال، اسیدیته خون طوری تنظیم میشود که در pH حدود ۷٫۳۵ تا ۷٫۴۵ باقی بماند. اگر pH خون تغیر کند، بدن نمیتواند بهدرستی کار کند و فرد بدحال میشود. حفظ تعادل الکترولیتها برای حفظ سطح pH خون ضروری است.
بهترین راه برای حفظ تعادل الکترولیتها پیروی از یک رژیم غذایی سالم است. منابع غذایی اصلی الکترولیتها میوهها و سبزیها هستند. در زیر برخی از مواد غذایی که الکترولیتها را تأمین میکنند، آورده شده است.
الکترولیتهایی مانند بیکربنات بهطور طبیعی در بدن شما تولید میشوند، بنابراین لازم نیست نگران گنجاندن آنها در رژیم غذایی خود باشید.
بدن معمولاً میتواند الکترولیتها را بهطور مؤثر تنظیم کند و آنها را در سطح مناسب نگه دارد؛ اما در برخی شرایط، مانند استفراغ و اسهال که ازدستدادن الکترولیت بیشازحد است، دریافت محلول آبرسان و حاوی الکترولیت میتواند مفید باشد. مقدار موردنیاز این نوع محلول به مقدار ازدسترفتن الکترولیتها از بدن بستگی دارد. بهطورکلی مقدار موردنیاز روزانه الکترولیتها به شرح زیر است.

در برخی شرایط، سطح الکترولیتهای موجود در خون ممکن است کاهش یا افزایش یابد و باعث عدم تعادل الکترولیتها شود. اختلال در الکترولیتها میتواند اثرات مضری بر سلامتی داشته و حتی در موارد نادر میتواند کشنده باشد.
عدم تعادل الکترولیت اغلب بهدلیل کمآبی ناشی از گرمای بیشازحد، استفراغ یا اسهال رخ میدهد. برخی از بیماریها، ازجمله بیماری کلیوی، اختلالات خوردن و صدماتی مانند سوختگیهای شدید و همچنین مصرف برخی داروها مانند دیورتیکها (داروهای مدر) نیز میتوانند باعث عدم تعادل الکترولیتها شوند.
عدم تعادل خفیف الکترولیتها ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند و فقط از طریق آزمایش خون تشخیص داده شود؛ اما عدم تعادل متوسط یا شدید الکترولیتها علائمی ایجاد میکند که عبارتاند از
الکترولیتها مواد معدنیای هستند که برای عملکرد سیستم عصبی، ماهیچهها و حفظ pH بدن حیاتیاند. اکثر مردم نیاز خود به الکترولیتها را از طریق پیروی از یک رژیم غذایی متعادل تأمین میکنند؛ بااینحال در صورت کمآبی بدن بهدلیل ابتلا به برخی از بیماریها از قبیل بیماریهای کلیوی، اسهال یا استفراغ یا قرارگرفتن در معرض گرمای شدید ممکن است عدم تعادل الکترولیتها رخ دهد. در این شرایط مصرف کافی آب، مایعات و مواد غذایی حاوی الکترولیتها برای حفظ سطح الکترولیتهای بدن در محدوده طبیعی ضروری است.
اولین نفری باشید که نظر میدهد!
برای درج نظر وارد شو یا ثبتنام کن